Feiten en fabels over Keltisch zeezout

Inleiding

9200000000941326

coverlevenskracht

In 2007 las ik twee boeken die mijn leven voorgoed veranderden: Nutrition and Physical Degeneration van Weston A. Price en Sea Energy Agriculture van Maynard Murray. Beide boeken zijn inmiddels in een Nederlandse vertaling verkrijgbaar onder de titels Voeding en fysieke degeneratie en Levenskracht uit de oceaan. Deze vertalingen heb ik mede mogelijk gemaakt, het boek van Price heb ik hoogstpersoonlijk vertaald en het boek van Murray heeft een Belgische vriend van mij vertaald en ik heb de eindredactie gevoerd.

weston-price

De twee boeken hebben iets zeer belangrijks met elkaar gemeen: de kracht van mineralen. Weston Price geloofde de gangbare theorie niet dat tandbederf wordt veroorzaakt door slechte gebitshygiëne, waardoor er zetmeelresten achterblijven op het gebit, die bacteriën aanlokken die zuren produceren, waardoor tanden en kiezen oplossen. Hij onderzocht natuurvolken die hun tanden niet poetsten, maar wel zetmeelrijke knolgewassen aten. Hun gebit was echter nagenoeg vrij van tandbederf. En in de moderne westerse wereld is de gebitshygiëne juist beter dan ooit en toch lijdt nagenoeg de voltallige bevolking aan een zekere mate van tandbederf, variërend van kleine gaatjes tot complete verwoestingen van het gebit. Wat is volgens hem dan wel de oorzaak van tandbederf? Een tekort aan mineralen in de voeding, waardoor het lichaam roofbouw op zichzelf pleegt door mineralen te onttrekken aan zijn eigen botstructuur, waaronder het gebit. Dit maakt tandbederf dus een symptoom van ondervoeding en aangezien vrijwel de complete bevolking hier last van heeft moeten we constateren dat dit verschijnsel epidemisch is.

En daarmee komen we bij de bodem waarin ons voedsel geteeld wordt. Maynard Murray was een tijdgenoot van Weston Price en hij maakte zich net als Price ernstige zorgen over het toenemende aantal degeneratieve ziekten onder de bevolking. Murray ging op zoek naar mogelijke oorzaken en kwam uit op mineraaltekorten van landbouwbodems. Zijn theorie was dat deze bodems duizenden, zo niet miljoenen jaren, onderhevig zijn geweest aan uitspoeling uit het land van mineralen en spoorelementen in de zee als gevolg van neerslag. De oceanen, die 70 procent van het aardoppervlak bestrijken, zijn de grootste reservoirs van mineralen en spoorelementen en volgens Murray zijn deze afkomstig van het landoppervlak. Het is dus geen onlogische gedachte om de mineralen uit de zee weer terug te geven aan het land, maar zeewater bevat 3-4% aan mineraalzouten, veel te zout voor de meeste landgewassen. En dus kwam Murray op het idee om sterke verdunningen te maken door zeezout op te lossen in zoet water, daarbij rekening houdend met de zouttolerantie van gewassen. Hij oogstte hiermee verbluffende resultaten en toonde aan dat deze mineraalzouten het immuunsysteem van planten dusdanig verbeterden dat deze zich succesvol konden weren tegen insecten en schimmels. Dieren die deze planten aten waren ook veel gezonder en diezelfde lijn kan natuurlijk ook worden doorgetrokken naar mensen.

Aangemoedigd door deze inspirerende boeken ben ik begonnen met het behandelen van de bodem van mijn achtertuin met zeemineraalverdunningen. Meteen dat eerste seizoen had ik al positieve resultaten en de jaren daarna werd eens te meer duidelijk hoe positief deze remineralisering van de bodem heeft uitgewerkt. Dit inspireerde mij om dezelfde verdunning die ik toediende aan het land zelf te gaan drinken, in de hoop dat dit ook een positief effect zou hebben op mijn eigen gezondheid. Ook dit bleek een groot succes te zijn en later kwam ik erachter dat dit bekend staat als een ‘sole’, een verwijzing naar het zonlicht dat zeewater opdroogt, waardoor de mineraalzouten achterblijven. Ik ben hierover gaan praten en schrijven en wist mensen te overtuigen van het feit dat ongeraffineerd zeezout niet moet worden gezien als zout, maar als een volspectrum mineralencomplex. Het duurde niet lang voordat ik het beste zeezout ter wereld had gevonden: Keltisch zeezout, toen nog bekend als ‘sel gris de Guérande’. Ik nam contact op met destijds de enige importeur van Keltisch zeezout, Pascal Pichon van Breizh Import in Zwolle. We kozen voor de benaming ‘Keltisch zeezout’, een vertaling van de term ‘Celtic sea salt’ die de Amerikanen hanteren.

Jarenlang werd onze boodschap dat Keltisch zeezout gezond is voor mens, dier, plant en bodem zeer positief ontvangen. Zo goed zelfs dat uiteindelijk meerdere spelers zich op de altrnatieve zoutmarkt in Nederland zijn gaan begeven. Wij zijn nooit tegen eerlijke concurrentie geweest, maar we moesten helaas met lede ogen toezien hoe anderen zich onethisch gedroegen en probeerden de zorgvuldig opgebouwde goede reputatie van Keltisch zeezout te besmeuren op basis van desinformatie. Op het internet staat sindsdien veel onzin te lezen over Keltisch zeezout. Hieronder zal ik proberen de drie grootste fabels te weerleggen.

Fabel #1:

“Keltisch zeezout bestaat zo goed als volledig uit gewoon zout (natriumchloride), de andere mineralen en spoorelementen in dit zeezout zijn te kleine hoeveelheden en dus te verwaarlozen.”

Ruwweg (dit zijn afgeronde en geen exacte hoeveelheden) bevat Keltisch zeezout 30% natrium en 60% chloride, een totaal van 90% natriumchloride (NaCl). Hiermee onderscheidt Keltisch zeezout zich al onmiddellijk van andere vormen van ongeraffineerd zeezout of landzout, zoals bijvoorbeeld Himalayazout, die allemaal een NaCl-gehalte hebben van 97-99%. De overige 10 procent in Keltisch zeezout bestaat ruwweg uit 7% vocht en 3% andere mineralen en spoorelementen. Dit vocht is zeer belangrijk, aangezien magnesium na natrium en chloride het derde mineraal is in zeewater en magnesium een waterminnend mineraal is. Magnesium wordt ook wel het ‘vergeten’ mineraal genoemd, omdat het ingrijpt in zeker 300 lichamelijke processen (waaronder de hartfunctie) en vrijwel iedereen hier een ernstig tekort aan heeft, wederom als gevolg van schrale landbouwbodems.

maynard_murray_md

Dan is er nog het onovertroffen werk van Maynard Murray. Murray heeft geprobeerd met geraffineerd zout, dus pure NaCl zonder bijkomende mineralen en spoorelementen, planten te telen en slaagde hier niet in. Pas als hij ongeraffineerd zeezout gebruikte, kreeg hij de gewenste resultaten. Kennelijk doen die ‘miniscule hoeveelheden’ andere mineralen wel degelijk iets! Over NaCl was Murray van mening dat deze dominante combinatie die de basis vormt voor alle zout werkt als een magneet voor de andere elementen in ongeraffineerd zout en daarmee van cruciaal belang is voor de opname door planten van de overige elementen.

inicio_rene_1

Dat Murray hier wel eens gelijk in zou kunnen hebben en dat dit niet alleen geldt voor de plantenwereld, maar ook voor dieren en mensen, blijkt uit het pionierswerk van de Fransman René Quinton. Hij was van mening dat zeewater als ‘bloed van de aarde’ een plasma is dat in een isotone verdunning van 0,9% (de hoeveelheid mineraalzouten in menselijk bloed) rechtstreeks bloed kan vervangen. Hij toonde dit aan door zwerfhonden zo veel mogelijk leeg te laten bloeden en ze met zeewaterverdunningen te voorzien van vers ‘bloed’ uit zeewater. Deze honden overleefden de procedure en leefden erg lang in een goede gezondheid.

Een andere Franse wetenschapper, Alexis Carrel, wist een kippenhart ruim 70 jaar in leven te houden in een zeewateroplossing. Daarnaast weten we dat in het verleden soldaten in Afrika succesvol bloedtransfusies werden toegediend op basis van verdund zeewater, als er geen gewoon bloed meer voorhanden was. In moderne ziekenhuizen houden we mensen eveneens in leven op basis van NaCl-oplossingen. Wat zouden we niet kunnen doen als we deze patiënten aan een infuus hingen van ongeraffineerd zout?

Fabel #2:

“Teveel zout is slecht voor de nieren en verhoogt de bloeddruk.”

Dit argument wordt vaak gebruikt om te waarschuwen tegen de overconsumptie van Keltisch zeezout in gerechten, maar vooral tegen het drinken van een ‘sole’. De ‘wetenschap’ dat een ‘teveel’ aan zout bloeddrukverhogend zou zijn strookt niet met de vele, vele mondelinge en schriftelijke ervaringen die mensen met mij hebben gedeeld, die Keltisch zeezout juist hebben ervaren als bloeddrukverlagend. De meest voor de hand liggende verklaring hiervoor is dat Keltisch zeezout rijk is aan magnesium, wat aantoonbaar de bloeddruk verlaagt. Bovendien is nog nooit onomstotelijk aangetoond dat zout, ook geraffineerd tafelzout niet, ook maar enig effect heeft op de bloeddruk. Dit is een onwetenschappelijke aanname, die net zo min klopt als de aanname dat tandbederf het gevolg is van een slechte gebitshygiëne.

Bovendien, wat is een ‘teveel’ aan zout als je bedenkt dat vooroorlogse generaties veelvuldig hun voedsel pekelden om het te conserveren, bij gebrek aan een koelkast? Deze mensen aten grote hoeveelheden zout en hadden niet of nauwelijks last van moderne kwalen als een hoge bloeddruk. Ook aten ze grote hoeveelheden dierlijk, verzadigd vet en cholesterol en hart- en vaatziekten kwamen niet of nauwelijks voor. Opnieuw zo’n aanname die als een wetenschappelijke waarheid wordt gepresenteerd. De mens heeft zich van het begin af aan gevoed met ruime hoeveelheden dierlijk voedsel en zout uit zeewater of uit vermalen botten, het maakt onderdeel uit van ons evolutionaire succes!

Dus hoeveel is ‘te veel’? Simpel: als je dorst krijgt geeft je lichaam aan dat het te veel van het goede is en moet je drinken om de te hoge dosis zout te verdunnen. Opvallend detail is trouwens dat je veel meer Keltisch zeezout kunt gebruiken zonder hier een onlesbare dorst aan over te houden, dus hoezo maken die kleine beetjes extra mineralen niet uit? En hoe verklaar je die NaCl-infusen in het ziekenhuis, die zout non-stop rechtstreeks in het bloed brengen? Is dat dan ook niet al gauw te veel? Die patiënten moeten toch een torenhoge bloeddruk krijgen door hun ziekenhuisopname!

Er wordt vaak ook nog iets geschreven over het lage gehalte aan jodium en kalium in Keltisch zeezout. Dit is een oneigenlijk argument, aangezien niemand beweert dat je met de inname van Keltisch zeezout automatisch aan de juiste hoeveelheden mineralen en spoorelementen zit die je lichaam nodig heeft. Keltisch zeezout moet worden gezien als aanvullend op een gezond en mineraal- en vitaminerijk voedingspatroon. Ook onze voorouders beschouwden zout niet als volledige voeding, maar als een smaakmaker in de voeding. En het feit dat zout smaak geeft aan een gerecht en dat je tong hier smaakreceptoren voor heeft is wat mij betreft ook veelzeggend.

Fabel #3:

“Keltisch zeezout bevat ongezonde zware metalen, zoals arseen.”

En daarnaast nog lood, aluminium, kwik, cyanide, plus radioactieve elementen als plutonium, uranium en strontium. Toch is er nog nooit iemand doodgegaan aan de consumptie van Keltisch zeezout, dat een geschiedenis heeft van ruim 2000 jaar. Hoe kan dat? Omdat de natuur niet denkt in geïsoleerde stoffen, maar in synergetische en complexe gehelen, waarin het geheel de som der delen overstijgt, op een manier die wij niet kunnen verklaren. Stoffen die wij ervaren als giftig zijn dit alleen in isolatie en in hoge concentraties. De elementen in Keltisch zeezout vertonen een wonderlijke interactie met elkaar, waarbij de eventuele giftigheid van bepaalde stoffen kennelijk wordt opgeheven.

Bovendien is Keltisch zeezout het meest geteste zeezout ter wereld en uit steekproeven blijkt het keer na keer als bijzonder schoon uit de testen te komen, met hoeveelheden aan zware metalen en andere toxines die ver onder de Europese normen liggen. Waarom worden ‘miniscule’ hoeveelheden aan mineralen en spoorelementen afgedaan als ‘te verwaarlozen’, maar worden even zo kleine gehaltes aan zware metalen uitvergroot?

Dan is er nog het argument dat het Atlantische zeewater dat de basis vormt voor het Keltische zeezout van de Franse Guérande-streek dusdanig vervuild is dat Keltisch zeezout dit ook wel moet zijn. Er wordt zelfs beweerd dat het zijn grijze kleur te danken zou hebben aan plutoniumnitriet, dat afkomstig zou zijn van een kerncentrale aan de rivier de Loire! Dit zout is altijd al grijs van kleur geweest, dus ook lang voordat er kerncentrales bestonden. De reden hiervoor is natuurlijk de kleibodems van de zoetmoerassen in Guérande, die tevens werken als een natuurlijke vorm van waterzuivering. Het is al eeuwenlang bekend dat klei een zuiverende werking heeft. Waarom denk je dat vrouwen kleimaskers op hun gezicht aanbrengen of dat mensen en dieren kleikuurtjes doen om hun maag en darmen te zuiveren? Bovendien blijkt opnieuw uit steekproeven dat Keltisch zeezout vrij is van verontreiniging en al helemaal niet radioactief is!

Conclusie

Laat je niet gek maken. Alle tegenargumenten die zowel door reguliere als alternatieve stemmen worden aangevoerd zijn gebaseerd op angst. En angst is een slechte raadgever. Gebruik je gezond verstand en luister naar je lichaam, vertrouw op jezelf en niet wat anderen je proberen aan te praten. Keltisch zeezout is een natuurproduct met een lange geschiedenis. Zout was ooit zo belangrijk dat er oorlogen voor werden gevoerd en de soldaten kregen hun soldij uitbetaald in zout. Als zij een hoge bloeddruk kregen, had het meer te maken met het heetst van de strijd dan met het zout!

Mike Donkers, namens Breizh Import in Zwolle

Bronnen:

http://www.seaagri.com/docs/dr_murrays_acres_usa_speech.pdf

http://www.seafriends.org.nz/oceano/seawater.htm

http://www.oceanplasmanederland.nl/index.php?experiment-met-hond

http://www.foodlog.nl/artikel/niet-zout-maar-suiker-verhoogt-de-bloeddruk/

http://www.nemokennislink.nl/publicaties/zout-minder-slecht-dan-gedacht

http://www.uza.be/geen-bewijs-dat-veel-zout-eten-gevaarlijk

http://www.dailymail.co.uk/health/article-2752096/Salt-DOESN-T-cause-high-blood-pressure-new-study-claims.html

http://www.nytimes.com/2012/06/03/opinion/sunday/we-only-think-we-know-the-truth-about-salt.html

http://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2011/09/20/salt-myth.aspx

http://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2015/02/25/sugar-blood-pressure.aspx

https://chriskresser.com/shaking-up-the-salt-myth-history-of-salt/

https://chriskresser.com/shaking-up-the-salt-myth-the-human-need-for-salt/

https://chriskresser.com/shaking-up-the-salt-myth-the-dangers-of-salt-restriction/

http://www.kevinmd.com/blog/2013/07/salt-diet-high-blood-pressure-evidence.html

http://www.medpagetoday.com/cardiology/hypertension/36248

https://chriskresser.com/new-study-puts-final-nail-in-the-saturated-fat-causes-heart-disease-coffin/

http://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2015/08/31/saturated-fats-heart-disease.aspx

https://health.clevelandclinic.org/2015/05/your-diet-and-heart-disease-rethinking-butter-beef-and-bacon/

http://www.westonaprice.org/health-topics/the-scientific-approach-of-weston-price/

http://www.westonaprice.org/holistic-healthcare/dentistry/nutrition-fluoridation-and-dental-health/

http://www.westonaprice.org/holistic-healthcare/dentistry/diet-in-relation-to-dental-caries/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 Responses to “Feiten en fabels over Keltisch zeezout”

  1. Astrid januari 11, 2018 at 12:41 pm #

    Beste Mike,
    Mooi artikel, maar toch een vraagje
    Al ben ik geen chemicus maar toch snap ik de uitleg niet over de samenstelling: “bevat Keltisch zeezout 30% natrium en 60% chloride, een totaal van 90% natriumchloride (NaCl). ” (staat bij 1e fabel)
    volgens mij kan puur Natrium niet in zout zitten ik herinner me zelfs van de scheikundeles vroeger dat dat direct zou verbranden als ik me niet vergis….? Chloride misschien hetzelfde verhaal, het gaat toch om de verbinding van deze twee en dan is de aanduiding 30 % natrium wellicht wat verwarrend
    Groetjes, Astrid

    • Pascal januari 17, 2018 at 12:28 pm #

      Beste Astrid, hartelijk dank voor je bericht. In het zout zitten inderdaad Natrium + Chloride, het zijn onlosmakelijk verbonden elementen. De percentage is alleen per indicatie want volgens de wet zijn wij verplicht om de % natrium te vermelden! Maar zout zonder natrium of zonder Chloride is dus gewoon geen zout! Mvg Pascal

Geef een reactie